خدایا در نزدت دو قطره گرانبهاست. قطره اشک و قطره خون! ما را توفیق عنایت فرما که اشک را برای تو فرو ریزیم و در راه تو خونمان را نثار کنیم.

پی نوشت: یا زهرا!

آفریده شدیم تا جاودانه بمانیم؛ برای همین است که از تباهی و پوچی هراسانیم؛ انسان بعد از مرگ جاودانه می شود و زندگی جاودانه ی او آغاز می شود... پس چرا شهادت را بر نمی گزینیم که بهترین مرگ هاست!

بی زارم از غریبگی های لحظه ای...!

پی نوشت: آشنای دیروز؛ غریبه ی امروز... خداحافظ!

تسبیحم کوچک بود و سی و سه دانه بیشتر نداشت، سی و سه دانه گِلی، دانه های گِلی، مرا به یاد خودم می انداخت، به یاد دانه های کوچک قلبم. هر روز خدا را زمزمه می کردم، دانه های کوچک گِلی با اسمش می چرخیدند و آنجا بود که فهمیدم راز چرخیدن همه ی ذره ها این است.

دوستم که می خواست برود، تسبیح دانه گِلی را به او دادم تا با خودش ببرد. تا او هم ذکر خدا را زمزمه کند، تسبیحم می خواست لحظه ی شهادتش را نظاره کند، بی تاب بود، بی تاب رفتن... عمری توی دست های من گردیده بود و حالا دلش می خواست دور او بگردد. دوستم برگشت، اما تسبیح دانه گِلی هرگز برنگشت. 

تسبیح دانه گِلی در خون دوستم حل شده بود. توی موج هبوط و صعود ملائک و در خون دوست شهیدم حل شده بود و از تسبیح دیگر هیچ چیز نماند. حالا پاره های دلم را به نخ کشیده ام و روزی را آرزو می کنم که از این تسبیح هم چیزی نماند. روزی که تسبیح دلم دور او بگردد و دیگر برنگردد.

رونوشت به: او که در بهشت است! 

من یک انسانم، یک بشر. کودن یا باهوش، با مزه یا سرد و خنک و بی نمک، مهربان یا بی رحم، بخشنده یا خسیس، فرزانه یا حسود، من با همه ویژگی هایم، با تمام خوبی ها و بدی هایم یک انسانم در این جهان پهناور و من یک انسانم و اگر من نباشم خیلی از اتفاق ها نمی افتد. من انسانم و حقی در این جهان دارم. حق دارم که بخندم، که بگریم، که غمگین باشم یا شاد باشم، که به آسمان نگاه کنم، که نفس بکشم، که زیر باران سیل آسا راه بروم، که از غذا خوردن لذت ببرم، از زندگی ام لذت ببرم، از انسان بودنم، لذت ببرم از چیزهای زیبایی که می بینم و میخوانم و می شنوم.

این حق من است. حق من است که انسان باشم. باور کنم، ابتکار عمل داشته باشم، که بنویسم، بخوانم، اسمم را بالای همه ی اسم ها ببینم، که انسان باشم و ...

پی نوشت: یکی از دوستان در ایمیلی متن بالا را با قطعه ای ادبی از گاندی شبیه دانسته...!

روز جمعه است و دل تنگ و روح بی قرار...! از من راضی است آیا صاحب این عصر و زمان؟ ناراحت است؟ خدایا نکند از کارهای من آنقدر ناراحت شده باشد  که قطره اشکی هم ...

پی نوشت: گوش کنید!

چقدر خوبه که آدم حس کنه فضای بین دو تا دستاش بشه امن ترین مکان برای یه آدم دیگه!

در تمام تار و پود زندگی! یک پود هم یک پود است! معنای خاصی هم ندارد... از خواب بیدار شدم مستقیم آمدم پای نت این مطلب را نوشتم!

روزی این قدری بودم، یک روز این قدری شدم، حالا این قدری هستم...خودتان شکلش را بکشید...!

و ما در این سیاه منزل؛ به هزار وعده ماندیم و به یک فریب خفتیم!

تا با محبت مرا بیدار نکنی، با چه توانی از گناه برخیزم!

بیا با من مدارا کن، که من مجنونم و مستم...!